Semanas 4 y 5: pandabeer, astma en de Russen

Hoe zou het zijn als de Willemstraat in Breda volstond met levensgrote knuffeldieren? De bekende zwerver Igor in een berenpak. Johnny Eurootje als pandabeer? Dat lijkt me een gezelliger en vriendelijker gezicht dan hoe het nu is in de straat tussen het Valkenbergpark en het station.

Het valt hier in Spanje op dat veel bedelaars iets doen om je euro’s te verdienen. Niet zomaar om je geld vragen, maar bijvoorbeeld in een pak kruipen, muziek maken of je helpen inparkeren. Dat laatste doet een man door enthousiast naar een automobilist te zwaaien en dan naar een leeg vak te wijzen. Hij geeft je aanwijzingen over wanneer je in moet sturen, hier en daar een kusje tegen de auto die voor of achter je staat, maakt niet uit. Vervolgens wacht hij geduldig naast je portier op zijn beloning.

Verhuisd & astma

We zijn twee weken verder na mijn vorige blog. We zitten nog steeds in Valencia, maar zijn wel verhuisd! Van Ruzafa, de hippe buurt van de stad, naar twee straten verderop. Eén tunneltje onderdoor en we waren bij ons nieuwe adres. Een stuk groter, maar ook een ouder appartement. En praktisch naast onze werkplek Flying Bean.

Tussen de vorige blog en deze zat één erg pittig weekend. Onze rode olietanker, die zich identificeert als kat, legde bijna het loodje. Joep kreeg weinig adem meer, zagen we in een filmpje van de oppassers. Dan is het wel erg lastig dat je op bijna 1.800 kilometer zit. En fijn dat je familie hebt om Joep vrijdagavond laat naar het dierenziekenhuis te rijden. Twee nachten in een zuurstoftent en vele onderzoeken later bleek het astma. Een flashback naar mijn eigen astma-ontdekking: toen ik midden in de nacht gewekt werd, omdat ik blijkbaar nogal heftig ademde in het stapelbed boven mijn zus. De arts in Wallonië, we waren op vakantie, velde het oordeel: ‘T’ies astma’.

Tim aan de puffer, zo’n gigantische toeter, was niet zo moeilijk. Joep aan de puffer is een heel ander verhaal. Een greep uit de opmerkingen in zijn dossier van de dierenarts zegt genoeg:
‘handschoenen gebruikt’
‘nekkraag of oraal toedienen onmogelijk’
‘haalt uit’
‘tanden wel kunnen controleren tijdens blazen’

Dus dan maar voor de minst slechte optie gaan: een lage dosering van een medicijn, dat lekker smaakt en de oppassers door het eten kunnen roeren.

Fijner onder de strakblauwe lucht

Deze situatie is vooralsnog het enige smetje op onze trip. Alhoewel het afgelopen week bewolkt en fris was – 17 graden mensen! Vandaag liep ik weer onder een strakblauwe lucht en stralende zon naar mijn werkplek. Wellicht heeft het te maken met de terugkeer van de Sint in dit land? Het bevordert hoe dan ook de mentale gezondheid.

En ik ben niet de enige die dat voelt. Gisteren spraken we met een Canadees op onze werkplek, die net samen was gaan wonen met zijn Russische vriendin in Praag. Begin november, een maand nadat ze in een nieuwe woning waren getrokken, zei hij: ‘Ik trek deze donkere dagen niet. Ik knijp er even een paar maanden tussenuit.’ Als goedmaker zorgt hij dat zij ook regelmatig naar Spanje kan komen. Met een Russisch paspoort is het niet makkelijk om je hier te vestigen.

Alhoewel ik momenteel tennis met een Russische dertiger die wél permanent naar Valencia is verhuisd. Na eerst een tijdje in Istanbul te hebben gewoond. Hij trok met zijn gezin weg toen de oorlog in Oekraïne begon. Hij is het niet eens met de politieke keuzes en voelt zich niet comfortabel in zijn eigen land. Spanje heeft blijkbaar een regeling dat ook niet-EU’ers hier drie jaar lang als digital nomad mogen werken. Daarna hoopt hij zijn verblijf te verlengen.

Will I get back?

Over tennis gesproken: ik kan het niet meer. Of ik ben te ongeduldig. Na 4,5 maand, onze housewarming begin juli liep wat uit de hand en kostte mij mijn enkelbanden, stapte ik half november voor het eerst weer op de tennisbaan. Roestig is een understatement. De trainer, een oud-prof van half de twintig die zijn carrière vaarwel moest zeggen vanwege een blessure, geeft voorlopig gelukkig nog niet op. ‘You’ll get back mate’, hij is half Brits, half Spaans.

Laten we het hopen. I’ll get back to you as well, over een week. Of twee, ik houd het graag spannend.

¡Hasta luego Valencia!

Met nog suizende oren stappen we de trein in. Adiós Valencia. Maravillosa Valencia. Maar nuestra casa? We begonnen onze periode in Valencia...

Week 10, 11, 12, 13 en 14 (lo siento)

Sorry, alweer even geleden! Ik heb best een goed excuus: we kregen een polonaise aan visite in de afgelopen weken.

Feliz Año Nuevo: even terug & 2.000 kilo aan espectáculo pirotécnico

Hes en Tim zijn weer in Valencia! Onder het strakblauwe dak en met 24 graden op de teller, floreren wij toch het best. Het was afgelopen week meer...

Interesse? Zin in een goed gesprek? Gratis koffie?

Email

tim@vanboxtelmedia.nl

Telefoon

06-31050458

Copyright © 2024 | Privacy Policy